عبادت

 

در فرهنگ آكسفورد واژه فونداسيون چنين تعريف شده است: «يك سطح يا پايه سخت كه برفراز آن بنايى ساخته شود». به همين سان، بسيارى از فلاسفه دانش را ساختمان يا بنايى دانسته اند كه بايد داراى فونداسيون يا پايه هاى استوار و محكمى باشد. گفتن اين كه معرفت بايد مبتنى بر مجموعه اى از اصول استوار و تخطى ناپذير باشد در واقع تمسك به استعاره ساختمان است

1) «ابن رشد» در كنار ابن سينا از معروفترين فيلسوفان اسلامي در مغرب زمين است. او كه در قرن دوازدهم ميلادي ( ششم هجري) در اسپانيا زندگي مي كرد، سعي زيادي داشت تا ميان فلسفه ارسطو و تفكر اسلامي جمع ايجاد كند. يكي از مضامين مهم انديشه فلسفي «ابن رشد» اين بود كه ميان دين و فلسفه تضاد و تعارضي وجود ندارد. البته به نظر وي براي رسيدن به اين مقام، بايد فلسفه و دين را متفاوت از ديد متعارف و مرسوم به نظاره نشست.مشي فكري- فلسفي «ابن رشد» لايه ها و وجوه زيادي دارد. از يك سو وي شارح و مفسر ارسطوست و از سوي ديگر، به دفاع از فلسفه در مقابل مخالفان و دشمنان آن ( همچون غزالي) برخاسته است. علاوه بر اين، وي سعي كرده فكر ارسطويي را از عناصر نوافلاطوني خالي كند.